How to survive… een temperamentvol kind?!

Het is grappig hoe verschillend ik kan denken over mijn capaciteiten als moeder. Het ene moment kan ik tevreden terugdenken aan een middag dat ik begripvol ben geweest dat het inderdaad hartstikke stom is dat je bij 3 graden celsius niet zonder jas naar buiten mag. En dat ik rustig ben gebleven als ze elkaar voor de achttiende keer die dag in de haren zitten terwijl ik met mijn sokken in een plakkerige appelstroop-plek op de vloer sta. Op andere momenten zit ik met mijn handen in het haar als er een tierende en scheldende kleuter voor me staat. Onze zoon gilt dan soms zo hard dat mijn trommelvliezen bijna scheuren. Of er wordt geroepen dat we allemaal ‘Keutels!’ zijn en een stomme papa en mama, en niet te vergeten ‘Kakkerlakken!’ terwijl de trap het bijna begeeft onder de kracht waarmee hij zijn stappen naar boven zet. (Die laatste term is trouwens een overblijfsel van een moment dat papa zijn zoon iets probeerde bij te brengen over voetbal. En Rotterdam. Maar dat terzijde).

De aanleiding voor dit soort momenten is, in mijn ogen dan, vaak heel klein. Lees: grote zus pakt het krukje waar hij ook net op wil gaan zitten of hij mag geen televisie kijken. Deze momenten van explosie komen de laatste tijd iets vaker voor dan mij lief is. En ik verlies dan zelf ook zo nu en dan mijn rust en geduld. Zo nu en dan he. Iets vaker nu, dan dán helaas. Ik hoor mezelf dan uit mijn slof schieten en roepen dat dit zo TOCH ECHT NIET LEUK IS!!! En of hij nou niet gewoon even NORMAAL kan doen?! Ja ik weet het, lekker pedagogisch verantwoord. En dan is dit nog de gecensureerde versie. Maar de controle over mezelf is op dat soort momenten soms ver te zoeken. Nu zullen mijn gebroken nachten ook niet echt bijdragen aan enige mate van zelfbeheersing. En ja, we zijn allemaal mensen en niet perfect, ik weet het. Maar ik heb voor mijzelf besloten dat ik dit zo niet meer wil. Onze vierjarige heeft er ook niet voor gekozen iets meer temperament te bezitten dan de gemiddelde vierjarige. En ik kan niet van hem verwachten dat hij dit zelf al weet te doseren. Als ík dat soms al niet eens kan…

Dus ik vind het mijn taak om hem hierbij te helpen. Mijn trukendoos is wel aan wat vernieuwing toe en dus viel vorige week het boek ‘Temperamentvolle kinderen’ van Eva Bronsveld bij ons op de mat. Ik heb ooit een lezing van haar bijgewoond en dat was komisch én leerzaam. En herkenbaar. Want ja, ook onze zoon heeft uiteraard niet alleen die momenten van drift. Hij is óók een enorme knuffelkont en heel lief:

Kijk, mama, ik heb een bloemetje voor je geplukt!’ En dat dan elke dag in de zomer, hè.

En de meest trotse grote broer die je je maar kunt voorstellen:

Ach Nikki’tje, Nikki’tje, Nikki’tje. Wat ben je toch schattig. En mooi. En lief. Ik ga met je trouwen!

En aandoenlijk:

‘Papa! Kom je bij me slapen? Ik ben bang in het donker!’

Deze momenten doen me meestal de minder gezellige vergeten. Begrijp me niet verkeerd, ik probeer zo goed mogelijk mijn kinderen te laten zijn wie ze in wezen zijn. En een gezonde dosis temperament; daar is niets mis mee. Zeker niet. Maar het zou fijn zijn als mijn trommelvliezen nog een tijdje kunnen meegaan.

 

Wil je weten welke inzichten ik ga opdoen? En of ze bij ons werken? Houd dan deze blog in de gaten!

Advertenties

Een gedachte over “How to survive… een temperamentvol kind?!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s