De mist verdwijnt, het gemis blijft

Er staat weer iets op papier. Maandenlang wist ik niet hoe ik nu in godsnaam verder moest met mijn blog. En ik zal je zeggen; ik weet het nog steeds niet precies. Ik weet alleen dat ik zin heb om weer te schrijven. En misschien is dat voor nu ook wel even voldoende.

Het jaar 2016 was heftig. Mijn moeder takelde steeds verder af en dat was vreselijk om naar te moeten kijken zonder er ook maar iets aan te kunnen veranderen. Haar overlijden in oktober was onverwacht, terwijl we wisten dat het onvermijdelijk was. Toch hakte het erin. Hoe kan je je ook op zoiets voorbereiden? Niet, denk ik. Je kan proberen je er een voorstelling van te maken, maar de werkelijkheid is totaal anders. Volgens mij is het onmogelijk om de afwezigheid te bevatten van iemand die je zo dierbaar is, terwijl diegene er nog is. Ik wilde daar ook helemaal niet aan denken!

Nu, ruim vijf maanden later, is dat nog steeds onwerkelijk. Het besef begint nu pas steeds een beetje meer door te dringen. Het zit ‘m in kleine dingen; dat ik niet meer even kan bellen om te vragen hoe je nou ook alweer hachee maakt. In de familiegroepsapp zie ik ‘mam mobiel’ staan, maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om haar nummer te verwijderen. En als de kinderen het over oma hebben, vraag ik automatisch ‘welke oma?’ om meteen daarna te beseffen wat een overbodige vraag dit is.

Soms verbaas ik me erover hoe goed het me lukt om te functioneren. Ik werk, lach, verzorg, ben sociaal, lap de ramen (nou ja, dat dan niet), breng en haal, smeer boterhammen… Alsof er niets gebeurd is, alsof niet één van de belangrijkste personen uit mijn leven er niet meer is. Daar tegenover staan de momenten dat het verdriet uit mijn tenen komt. En dan kan ik niks anders doen dan me er helemaal aan overgeven. Dat komt niet altijd goed uit. Of je moet een yogales met een stuk of acht andere vrouwen als een heel geschikte plek daarvoor beschouwen. Ik niet in ieder geval, ik ben het liefst alleen met mijn tranen. Als ik te druk ben geweest, merk ik dat ook meteen. Ik heb dan tijd en ruimte voor mezelf nodig en ben niet te genieten. De enige manier om daar weer uit te komen, is me afsluiten (dat is dan niet alleen goed voor mij, maar ook voor mijn omgeving ;-))

Op een van die ‘afgesloten’ momenten, besloot ik toch weer eens wat te schrijven. En momenteel lees je het resultaat. Ik was een tijdje de flow kwijt, het lukte gewoonweg niet. Maar langzaam trekt de mist in mijn hoofd een beetje op en weet ik weer welke kant ik op wil. Ik heb wat leuke ideeën en ik hoop dat dit stukje tekst voor mij in ieder geval weer een eerste aanzet is daartoe.

Mama was overigens de trouwste lezer van mijn blogs. De laatste maanden van haar leven vroeg ze me regelmatig: ‘Wanneer schrijf je nou weer eens wat?’

Nou, mam, ik hoop dat ze daarboven ook wifi hebben.

Advertenties

18 gedachtes over “De mist verdwijnt, het gemis blijft

  1. Super meisje heb je mooi verwoord, en ik weet zeker dat mama jou hierin helpt ik mis haar ook ontzettend zullen haar nooit vergeten , hou van jou 😘😘

    Like

  2. Mooi verhaal Claudia.
    Ja, het blijft een groot gemis, zelfs in de kleine dingetjes, zoals een belletje of een paasbrunch organiseren waar zij vorig jaar nog bij was!
    Nu heeft het verdriet nog de overhand, maar later de goede en leuke herinneringen. Zij blijft in ons hart.
    Toch goed van je dat je dit hebt gedeeld, ook van je afschrijven helpt bij je verwerking. Sterke meid!

    Like

  3. Mooi Claudia, het gemis zal altijd blijven. Heel onwerkelijk dat iemand die je liefhebt er niet meer is.Toch moet je verder de lente weer in met je mooie gezin. Sterkte op de moeilijke dagen. Liefs.

    Like

  4. pfff slik. was even lastig lezen met de tranen in de ogen. wat herkenbaar, de verdriet, het gemis als persoon maar zeker.ook in de kleine dingen van het leven, het gevoel van oneerlijk en waarom……het litteken op je hart geneest maar zal nooit verdwijnen. daar moeten ook wij na het verlies van Bas mee leren omgaan. hele dikke knuffel binnen kort krijg je hem live xxx

    Like

  5. Lieve Claudia,
    Het gemis blijft. Voor mij deze maand alweer 2 jaar geleden. Ik voel met je mee. Goed dat schrijven voor jou een uitlaatklep is. Dankjewel voor het delen.
    Liefs Adèle

    Like

  6. Ik kan me geen voorstelling maken van wat je voelt vanuit mijn eigen gevoel… Gelukkig niet. Maar door wat je schrijft en beeldend beschrijft krijgen we een inkijk in hoe het kan zijn en bij jou is. Lieve buuf, wat een mooie blog. Ik hoop dat je de flow snel weer vindt, want ik vind het erg leuk om je collums te lezen. En voor je verdriet is geen einde, alleen een plekje om het te bewaren. Ik hoop dat je stukje bij beetje het plekje vind om de mooie herinneringen te bewaren en te koesteren en zo het verdriet een beetje te kunnen dragen. Kus van mij

    Liked by 1 persoon

  7. Mooi Claudia! Je bent hier goed in. Je moeder was en (voor nu geldt helaas) zou apetrots op je zijn!! Maar ze kijkt vast mee. Dikke kus voor jou.

    Like

Laat een reactie achter op Ans Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s