Je kunt niet altijd een superheld zijn

Onze peuterzoon heeft ontdekt dat de wereld niet alleen maar leuk en onschuldig is. Doodsbang is hij. Het is alsof er een monster aan zijn voeten knabbelt, zo abrupt trekt hij zijn beentjes op wanneer hij die grote zwarte vlek op de grond weer ziet. Groot is trouwens een relatief begrip; ons mannetje is nog niet zo groot, maar in zijn beleving zal het gigantisch zijn. Vaak gebeurt het nadat hij al een tijdje rustig heeft zitten spelen, zonder zich ervan bewust te zijn dat zijn schaduw hem al die tijd al doodleuk vergezelde. Zodra het onding zich ineens weer aan hem opdringt, is het huis te klein. Onze anders zo ondernemende peuter wie gewoonlijk niks te eng of moeilijk is, (als hij de kans zou krijgen, zou hij zonder slag of stoot de Eiffeltoren beklimmen) poept 7 kleuren door zijn eigen evenbeeld op de grond.

Eigenlijk moeten wij gewoon heel hard lachen als hij voor de zoveelste keer op een dag vanuit het niets een sprintje trekt, voorafgegaan door een ijzige gil. Maar dat zou wel heel erg pedagogisch onverantwoord zijn en we willen hem uiteraard geen jeugdtrauma bezorgen. Dus nemen wij hem rustig bij ons en we laten zien dat de schaduw eigenlijk hartstikke grappig is, vooral als je er figuren van maakt.

Kijk, een kip met een kuifje! Hee, zie je dat? Hij zwaait terug!

Deze techniek levert soms een kort momentje van twijfel op. Je ziet hem denken: ‘Is er dan toch ook een leuke kant aan dit hele verhaal?’ Maar nee, zo makkelijk komen wij er niet vanaf. Onze zoon neemt geen genoegen met de eerste de beste truc. En dus zullen wij met iets beters moeten komen om onze zoon door deze stormachtige fase in zijn jonge leventje te loodsen.

Voordat wij erachter kwamen welke plaaggeest onze zoon nu al een paar dagen teisterde, waren wij al bijna op weg naar de huisartsenpost. De manier waarop hij steeds naar zijn voetjes greep en ze ook niet meer wilde neerzetten nadat we hem hadden opgepakt, deed ons vermoeden dat er ik-weet-niet-wat aan de hand was. We hebben zelfs met zijn tweeën in zijn voeten lopen speuren naar eventuele splinters en toen we die gevonden dachten te hebben, zijn we aan het pulken geweest als een malle. Tevergeefs. Arm kind.

De opluchting was voor ons dan ook immens toen we eindelijk de oorzaak hadden achterhaald van zijn paniek. Onze zoon zal daar waarschijnlijk een iets ander gevoel bij hebben. Nu maar hopen dat het grote boze schaduwmonster zijn plaagspelletjes snel beu zal zijn.

Advertenties

2 gedachtes over “Je kunt niet altijd een superheld zijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s