De wereld die Totnutoe heet

Het is zo ver. Totnutoe is een feit!!

En dat is geweldig en spannend tegelijk. Geweldig, omdat ik één van die mensen ben die al járen roept dat ze ‘ooit’ iets gaat doen met schrijven. Zolang als ik me kan herinneren, ben ik al bezig met tekst en taal. Opstellen en dictees maken? Ik kon er geen genoeg van krijgen. Hele dagboeken heb ik volgeschreven. Met fikse sloten erop, dat dan weer wel. En ik kan geen teksten lezen zonder te miepen over spelfouten. Wat overigens een behoorlijk irritante gewoonte kan zijn…

Spannend, omdat ik het ook doodeng vind. Want ik ga schrijven over gezin, geluk en gezondheid. En wat is er persoonlijker dan dat? Wanneer ik daar teveel over nadenk, neemt De Twijfel bijna weer de overhand. Lees:

  1. Zijn er niet al tig andere bloggers en schrijvers die veel leuker, boeiender, grappiger, of mooier schrijven dan ik?
  2. Wat voeg ik dan nog toe aan wat er al is?
  3. Wie zit er nu te wachten op verhalen over gezin of geluk…. pfff, kan het nóg truttiger?
  4. Kan ik wel genoeg tijd vrij maken hiervoor, naast mijn relatie, gezin, werk, huishouden (dat zou wel moeten lukken!), sociale leven en alle andere verplichtingen?
  5. Vind ik het eigenlijk wel echt zo leuk dat de hele wereld een inkijkje kan krijgen in mijn leven?
  6. Is al die rompslomp van zo’n website onderhouden niet véél te ingewikkeld voor iemand met 0,0 verstand van alles dat verder gaat dan een beetje googelen?
  7. Vind ik het na een paar maanden ook nog leuk om op een website te schrijven, of is dit weer zo’n fijne bevlieging waarvan ik er al een stuk of 35 heb gehad? Om een paar voorbeelden te noemen: een naaicursus, wat -laten we het zacht uitdrukken- niet één van mijn talenten bleek te zijn. En een cursus websites bouwen die zonder ooit het daglicht te hebben gezien een 2e leven heeft gekregen via marktplaats. Ja, zo eentje met een diskette.
  8. Vind ik het ook nog leuk om mijn hersenspinsels te delen als ik eens een keer wat minder goed in mijn vel zit?

85.  Wat zal iedereen van me denken? (dit is een hele hardnekkige!!)

Precies 10 jaar geleden zat ik in Australië en Nieuw Zeeland. Een reis van 9 maanden met me, myself and my backpack. Wat toen één van mijn favoriete motto’s was, is deze:

Er zijn altijd 100 redenen te bedenken om iets niet te doen, maar je hebt er maar 1 nodig om iets wél te doen.                                                                        

Dus. I rest my case. Welkom bij Totnutoe!

 

PS: Deze heeft me trouwens ook veel gebracht:

Als je de sprong niet waagt, kom je nooit verder. 

F1000020
Zullen we afspreken dat we het niet over mijn looks van destijds hebben? Dankje. Dit was trouwens na mijn parachutesprong…nog zoiets waarbij je maar 1 reden nodig hebt om het wél te doen.

 

 

 

 

24 gedachtes over “De wereld die Totnutoe heet

  1. Nou voor dit stukje ben je wat mij betreft met vlag en wimpel geslaagd! Erg boeiend, komisch en op veel vlakken heel herkenbaar 😉

    Succes, het gaat je lukken!

    Liefs

    Liked by 1 persoon

  2. Wat betreft nr. 85 denk ik: stoere chick, super dat je niet alleen roept, maar het gewoon doet. Zo gaaf dat je ‘out in the open’ zo’n persoonlijk kijkje in je hoofd en leven geeft. Je hebt me meteen al te pakken.

    Liked by 1 persoon

  3. Hoi Claudia, wat ben je dapper! Ook ik speel regelmatig met gedachtes dat ik wil schrijven, maar ben nog steeds te schijterig. Met name puntje 85… 😉 Maar ik ben ook een privacy freak geworden en daar helpt een blog niet zo bij :p Maar jou motto heeft me zeer aan het twijfelen gebracht… Ik ben wel nieuwsgierig naar hoe je dit hebt gedaan. Een boek of een bepaald programma geraadpleegd? En ik heb nog wel meer vragen 🙂 Ik vind het sowieso leuk om te lezen hoe het met je gaat! En zo te lezen goed!

    Liked by 1 persoon

    1. Hee Carin!
      Wat leuk om je bericht te lezen! En wat leuk dat mijn motto je aan het twijfelen heeft gebracht 🙂 Als ik een advies mag geven; gewoon DOEN! Het is zo leuk!
      Je mag me altijd privé contacten wat betreft je vragen, hoor! Mocht je mijn contactgegevens niet meer hebben, kan je me mailen op claudia@totnutoe.com
      Groetjes!

      Like

  4. Hoi Claudia. Zo enorm herkenbaar. Al die vragen die je jezelf stelt…. Wie zit er te wachten op mijn blog…??!!!! Ik twijfel best regelmatig. Maar ik ben de blog ooit begonnen om onze vrienden/familie/relaties te laten weten hoe het gaat met Leo, temeer omdat we enige tijd geleden veel hebben gereisd (wetende dat het toen nog ging maar dat dat eindig was). Dat houd ik mezelf nog steeds voor. Mijn doelstelling is niet zoveel mogelijk lezers te krijgen. Mijn doel is om te laten weten hoe het gaat, wat MSA is (en zo wat meer duidelijkheid te geven/bekendheid – maar het blijft een zeldzame ziekte)….. Ik vind het leuk je blog te lezen. Ook mijn blog is overigens ook over mijzelf en andere onderwerpen. Net hoe het uitkomt. Ik stel mezelf altijd gerust met de gedachte dat ik nooit, never iemand verplicht om mijn blog te lezen of er vanuit te gaan dat ze dat doen. Al valt het wel op als dat het geval is. Vaak komen vrienden op bezoek en dan weten ze de laatste ontwikkelingen omdat ze de blog lezen. Dat is voor mij/ons erg fijn; het scheelt erg veel uitleggen en bijpraten want er gebeurt zoveel bij een progressieve ziekte als MSA. We houden contact en mail gerust als je info wilt. Die nachtzorg huren we zelf in omdat we een PGB (Persoonsgebonden Budget) hebben aangevraagd en toegewezen gekregen. Als je daar meer over wilt weten, laat maar weten. Groetjes, Syl (en Leo)…..

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s